A short story I wrote in class when I was 22. I got a 9/10 for the assignment. It asked to create two characters and describe them, and then have them meet and interact. In this passage, Jim has captured a Japanese businesswoman visiting the USA. Jim is delusional.
The character design can be found here.

Een kort verhaal dat ik heb geschreven voor een vak op de hogeschool toen ik 22 was. Ik heb een 9 voor dit verhaal gekregen. De opdracht bestond uit twee delen: eerst heb ik twee karakters bedacht en beschreven, en in dit verhaal moesten deze twee karakters elkaar tegenkomen en op elkaar reageren. In deze passage heeft Jim, een man die leeft in waanbeelden, een Japanse zakenvrouw, die voor zaken in de VS is, gevangen genomen.
Het grafische character design kan hier worden ingezien.

It wasn’t long before he brought her a homemade pasta. Smelling the food, she realised she was ravenous. He had brought down two plates, so she accepted her portion. It was delicious. It must’ve shown on her face because she caught him smiling at her.
‘What are you going to do to me?’ she asked. He looked surprised.
‘Do to you..? I’m not going to do anything to you.’
He looked genuinely confused by her question.
‘Then why did you take me here?’ she tried.
‘You moved in,’ he said happily. ‘Isn’t it exciting? We’re finally living together!’
Baffled, she stared at him.
‘Aren’t you excited?’ he asked her. She thought she noticed a slight quiver in his voice. Suddenly it dawned on her: this man was insane.
‘Yes, of course,’ she replied cautiously. ‘Very excited.’
He beamed. ‘Don’t worry, you won’t have to do anything. I like doing house chores so you can just relax.’
He picked up her empty plate and went back upstairs.

It took her a while to realise that he had not locked the door. She pushed it open slowly and stalked up the stairs. She found him in the kitchen, doing dishes. He looked up when she tried to sneak past the kitchen and called out to her. She looked longingly at the front door but didn’t dare risk running for it. It might be locked and she didn’t really know where his house was.
‘Yes?’ she asked as she returned to him.
‘Would you mind getting a new sponge from the drawer over there? My hands are wet.’
‘Sure,’ she said, and handed him a sponge. ‘Actually, I don’t know what to call you. What’s your name?’
‘Jim,’ he answered. ‘But, Hiromi, you can call me anything you like.’
She tried not to show it, but it spooked her that he knew her name. She started wondering how much he knew about her, and if the encounter at the cab had been entirely coincidental. This got her thinking about her office. The meeting!
‘I have to go, Jim,’ she said. ‘I have a very important meeting! I can’t be late!’
‘Again?’ he asked. He sounded extremely disappointed. ‘I don’t want you to go. You only just got here.’
‘But the clients expect me there… I can get a promotion if I’m there,’ she tried to persuade him. He dropped his sponge and turned towards her.
‘I don’t want you to go,’ he said again. She thought she saw tears in his eyes. Had she really been afraid of a guy like this?
‘I can’t help it,’ she stated. ‘It’ll start soon. Thanks for the food.’
Before she reached the door, he grabbed her arm.
‘I said, don’t go!’ he yelled. He slammed her into the wall and the air got knocked out of her. She saw something twitch in his face, as if something clicked back into place.
‘Are you hurt, Sweetie?’ he asked. ‘Why did you throw yourself against he wall? You should be more careful.’
Through the pain in her head, she nodded slowly. Maybe she did have good reason to fear him.

A story I started when I was 21 with the intention of turning it in a book series. In fact, I’m still working on it. It’s one of the first stories I attempted to write in English to broaden my potential reader pool. In this particular passage, the teenage son of the family meets his new Elven nanny for the first time. He has not seen an Elf before.

Een verhaal dat ik ben begonnen toen ik 21 was met het idee er een boekenreeks van te maken. Ik schrijf hier nog steeds aan. Het is een van de eerste verhalen die ik in het Engels schrijf om de potentiële doelgroep te verbreden. In deze passage ontmoet de tienerzoon Damien voor het eerst zijn elfoppas. Sterker nog, hij heeft nog nooit eerder een Elf gezien.

He looked at her. She had long blonde hair which hung loosely around her hips. Her face was round with a delicately pointed chin. Her nose was small and playful, her big red eyes had a glint of amusement in them. Her cheekbones made the whole face look perfect. The tiny mouth was not too tiny, nor too big, it was rather… perfect. The rosy lips seemed soft, just like the rest of her skin. She took good care of herself and it showed. The dress she wore was light blue with a few white ornaments at the edges. One line of white circles went from her left shoulder across her breasts and disappeared over her hips. The cleavage was decent but revealed enough to show that she had firm and somewhat large breasts. Her waist was slim and her hips were curved like an hourglass. Her long legs were accentuated by the shoes she wore which made her stand on her toes a bit. He had never seen such shoes before. They were white and stainless, and had a small heel underneath them. Why anybody would make such shoes he would’ve wondered if he hadn’t seen the effect for himself. She was the woman he always dreamed of seeing, the woman he longed to have and the woman he could never have.
She was his new nanny.
She smiled at him and hooked a strand of hair around her ear. It wasn’t until then that he noticed how big her ears were. Strangely enough this did not undo her beauty. If possible, they might even add to it. They were long and pointy and only if she shook her hair forward were they covered. A delicate silver chain hung from the tip of her right ear to her right earlobe.
‘If you are done staring, would you mind sharing your name with me?’
He ripped his gaze away from her body and was startled to find that she was amused. ‘I’m sorry, I have never seen an… elf before.’
‘It is okay, if it stays with this first time. Now, please, what is your name?’
He felt his stubbornness growing. He tried to stop it but failed. It made him angry. It was this part of him his parents didn’t understand. He did try. He tried very hard but failed all the time.
‘Didn’t my parents tell you that?’
‘Yes, but I would like to hear it from you.’
He folded his arms and looked purposefully at the sofa. ‘Damien.’
‘Damien, nice to meet you. I am Niaela Leaverweigh.’
She extended a hand. Reluctantly he shook it. ‘Nice to meet you,’ he mumbled.
‘Now, I heard you had some issues with the curfew your parents set? Could you tell me why?’
‘I already told them but they don’t believe me.’
‘Miss Leaverweigh, he keeps making up excuses,’ his dad interrupted. ‘Every night he is late and every night there is some lousy explanation usually blaming everything but himself!’
‘Would you mind if I talked to Damien alone for a bit? I’d like to hear his side.’
His dad looked stunned. She smiled that wonderful smile of hers again and his dad gave in. ‘Alright, you’ll know what is best.’
‘So,’ she said, focused back on him. ‘What about it? Have you got a girlfriend or something?’ She winked.
He looked at her shocked. ‘Me? A girlfriend?’
‘Well, yes! It is not strange for a fine-looking young man like you to have a girlfriend, now is it?’
Fine-looking? Him? He felt his cheeks flush. ‘Well, I wouldn’t really say…’ He sighed to regain his calm. ‘I do not have a girlfriend.’
‘Then what else is keeping you out every night?’
‘Not much, I just lose track of time.’
‘I don’t know! Yesterday I was out with friends and we were just talking and suddenly it was too late!’
‘Do your friends have a curfew?’
‘No, they think it’s ridiculous.’
‘They can just stay out all night and go home when they feel like it?’ Niaela asked.
‘No, most of them have to tell where they are going and usually their parents tell them to be home around some time they think is reasonable but my friends never pay that much attention. They just say “yeah, yeah, relax, I’ll come home” and then they go home whenever they want. But their parents are okay with that!’
‘I do not think so, though. I think their parents do get angry but they act tough towards the other guys.’
‘Okay, how is this: I will talk to your parents to set your curfew a half an hour later, which would be half past ten, then you can show you cán make a curfew.’
‘Can’t, I am grounded,’ he growled.
‘I’m sure I can work it out with your parents. But I want you to set an alarm at ten so you can’t lose track of time. And you should be home preferably five minutes or more before the curfew. This is so that if you do get a flat tire or anything else comes up, you can still make it. It also shows them that you try. Furthermore, if you are even so much as one minute late, you will be grounded for a month. Is that okay with you?’
He thought about it. The alarm sounded stupid, but maybe it’d help. His friends would laugh at him though… But he could tell them about this hot nanny he had. This could work. He nodded. ‘Fine. If you can talk them into that, I’ll be on time.’

A short (unfinished) story I wrote when I was 18. In this passage the detective Daniel has been ordered to look on the internet for new leads on the case.
Een kort (onafgemaakt) verhaal dat ik schreef toen ik 18 was. In deze passage moet de detective Daniel op internet zoeken naar nieuwe tips voor de moordzaak.

Daniel staarde naar het scherm. Was dit de doorbraak waar ze zo lang op hadden gewacht? Hij herlas het bericht op het forum.
‘Lediba, it is not true. Teh man himself reportd it. Aninomously called the cops. Apparntly he red somewere someting about it and called them.’
Deze forumgebruiker wist meer! Helaas reageerde hij niet meer op vragen van anderen. Snel maakte Daniel een account aan zodat hij het profiel van de poster kon zien. Het was het enige bericht dat hij geplaatst had. Een snelle google op de gebruikersnaam Tironetti leverde ook niets op. Dan maar een minder legale manier. Hij hackte de server van het forum en kon zo alle ip-adressen van gebruikers vinden. Hierna kon hij via het ip-adres van Tironetti traceren in welke omgeving hij het forum gebruikt had. Hij kwam na wat prutswerk uit bij een grote stad in Zuid-Amerika. Specifieker dan Paramaribo kreeg hij het niet. Opgewonden zette hij de intercom aan.
‘Jongens! Ik heb een lijntje!’
Meteen stormden Rick en Oscar zijn kantoortje binnen, even later gevolgd door Barend en Gerrit. Lisa was al naar de stad.
‘Wat heb je?’ vroeg Rick indringend.
‘Op een forum was iemand die er meer van wist en die woont in Paramaribo.’
Ricks opgewonden gezicht betrok een beetje. ‘Het is beter dan we tot nu toe hebben. Heb je geen idee wie het is?’
‘Nee, internetproviders beschermen persoonlijke informatie zeer goed. Ik moet dan echt een bevel hebben van de lokale politie. Ik weet alleen dat deze persoon in Paramaribo het internet is op geweest en dit bericht heeft geplaatst. Ik hoop maar dat het niet in een internetcafé is gebeurd, maar zelfs dan kan ik misschien zien welke andere dingen hij gedaan heeft toen en zo meer informatie te weten komen.’
‘Goed werk, Daniel. Ik zal het bespreken en misschien zitten we volgende week al in Paramaribo in een mooi leeg kantoortje om daar verder te zoeken. Gelukkig spreken ze Nederlands daar…’
Terwijl hij wegliep ramde Barend op de schouder van Daniel. ‘Goed werk, ouwe rukker! Nou zitten we zo meteen met z’n allen in dat godvergeten land midden tussen de negers. Heb je mooi voor mekaar.’
‘Jezus Barend, dit is het eerste wat we tot nu toe überhaupt gevonden hebben. Wees blij dat er vooruitgang is! En het kan veel erger, we hadden ook naar Argentinië of Zimbabwe kunnen gaan, daar versta je geen hol van wat ze zeggen.’
‘Had die knakker gewoon in Nederland gevonden! Dan had ik thuis kunnen blijven bij mijn vriendin! Verdomme.’
Hij liep weg. Daniel keek hem na. Helaas had je collega’s niet voor het kiezen.

A short story I wrote when I was 15, called ‘Test of Maturity’. I wrote it for a small amateur writing competition and won the encouragement prize with it, the prize for best upcoming talent that still needs to practice to get to the top. My total ranking was 12th out of 25. In this passage the two children on the brink of maturity wake up in the forest where they have to pass the test to be accepted among the adults of the community.

Een kort verhaal dat ik heb geschreven voor een kleine amateurschrijfwedstrijd toen ik 15 was. Het het ‘Proeve der Volwassenheid’. Met dit verhaal bereikte ik de 12de plaats (van de 25) en heb ik de aanmoedigingsprijs gewonnen. In deze passage worden de twee hoofdpersonen wakker in het bos waar ze de proeve moeten afleggen voor zij worden geaccepteerd als volwassenen.

Lanor deed zijn ogen open. Opgewonden keek hij om zich heen. Naast hem lag het meisje, nog in slaap. Ze was eigenlijk best mooi, zoals ze lag te slapen met haar bruine haar half over haar gezicht. Hij maakte haar voorzichtig wakker. Ze stelden zich aan elkaar voor.
‘Waar zijn we?’ vroeg ze verward.
‘Volgens mij zijn we op onze plaats van bestemming,’ antwoordde hij. Ze stonden op en bekeken de omgeving. Ze bevonden zich op een open plek in het oerwoud. Er lag een leren tas die Lanor om zijn schouder hing. In het zand op de grond stond een tekst geschreven. Hij kon lezen, zijn vader had het hem geleerd. Hardop las hij de tekst voor.


Hij keek of er nog meer stond en las: ‘WELIXWORTEL, VARNIES, KORMER, PADELO, DIEPNAU, LEDIBLAD.’ Vragend keek hij naar Nenova.
‘Ik denk dat we drie planten uit dat rijtje moeten vinden,’ opperde ze. ‘Welke dat zijn staat in het raadsel.’
Ze bekeken het raadsel en dachten na.
‘Ik heb er één,’ doorbrak Lanor de stilte. ‘Varnies is een mos. Een zeldzaam mos omdat het wit is. En het smaakt heel vies! Maar het is moeilijk te vinden!’
‘Dat zal het zijn. Ik denk dat de eerste de padelo is. Dat is een paddestoel die in een boom groeit. Van buitenaf kun je dat niet zien, maar de boom wordt van binnenuit verteerd. Die laatste regels snap ik niet.’
‘Helpt een redder in nood…’ Lanor dacht diep na. Wat voor redder in nood? Hij had geen flauw idee.

A short story I wrote when I was 13. This is the first proper story I ever wrote and am still fond of it as a milestone. It’s called ‘Camembert’. It’s not very good, but it started my lifelong hobby of writing. It is a horror story and in this particular paragraph the heroes are trapped.

Een kort verhaal dat ik heb geschreven toen ik 13 was. Dit is het eerste echte verhaal dat ik heb geschreven en het heeft daarom een speciaal plekje in mijn hart. De titel is ‘Camembert’. Het is niet zo goed, maar het was het begin van schrijven als mijn hobby. Het is een horrorverhaal en in deze paragraaf zitten de helden vast in een klaslokaal.

Annette, Marijn en ik hoorden dat de wolven hadden gemerkt dat we weg waren. Ze jankten een beetje en snuffelden in het rond. Annette zei: ‘het duurt vast niet lang voor ze onze geur hebben opgesnoven en ruiken waar we zitten.’ Ze had gelijk. We konden hier niet blijven zitten met onze menselijke geur. We hoorden een wolf opgewonden keffen. Hij had ons spoor gevonden. Ik sloop de wc uit en keek om het hoekje van de deur.
‘Wat ga je nou doen?’ Siste Marijn. ‘Straks zien ze jou, wat ben je van plan?’ Ik luisterde niet. Ik keek de gang van de eerste verdieping in. Ik zag de trap naar beneden en naar boven. Er was een vlak stuk voor de 2 trappen. Daar grensden de wc deuren aan. Links van mij was een raam. Voor het raam langs ging je naar de gang met de lokalen. Daar was ook een ruimte met tafels waar je huiswerk kon maken. Achter die ruimte was de deur naar de bibliotheek. Er stonden daar 2 computers en een aantal kasten met boeken. Daar wou ik heen. Als er een monster binnenkwam, kon je daar misschien een val opstellen. We konden daar ook het internet op en naar een oplossing zoeken. Op de 2e verdieping waren ook computers maar die stonden in net zo’n ruimte als op de eerste etage maar dan was de ruimte daar groter. We zouden daar veel meer opvallen. De bieb leek mij veiliger.
In de hal stond alleen de reus. Ik hoorde de wolven opgewonden snuffelen en ze kwamen duidelijk deze kant op. Het spande erom. Ik hoopte dat er geen monsters in de andere gang stonden. Of in elk geval geen echt gevaarlijke monsters. Ik vertelde mijn plan aan Marijn en Annette. Het was gewaagd maar ze deden mee. Anders zouden ze waarschijnlijk daar de wolven worden verslonden, wat ook geen pretje was. We gooiden de deur open en renden de gang in. Ik holde voorop. Ik rende onder de reus door de gang in. Die was jammer genoeg niet leeg. Er waren op z’n minst 20 monsters. Ik zag een vampier en een mummie. De rest stond wat dichter opeen en ik kon niet duidelijk zien wat het nou waren. We maakten gebruik van het verrassingseffect. We holden zo snel mogelijk de bieb in en gooiden de deur achter ons dicht. Het was gelukt. Nu moesten we kijken of er geen monsters in de bieb waren. Er was er eentje. Daar was niet zo heel veel van te vrezen. Het was een klein, geel, pluizig bolletje met vleugels maar we vermoeden dat er iets ergers onder verstopt zat. Marijn en Annette gingen achter de computer zitten en ik moest het wezentje bij hen weg houden. Ik kwam er al snel achter dat het een erg intelligent beestje was. Hij (of zij) had meteen door dat wij geen monsters waren en het wezen had blijkbaar een hekel aan monsters en het vloog gelijk in mijn armen. Het was heel duidelijk dat het geknuffeld wilde worden. Ik praatte tegen Marijn en Annette over websites waar misschien een antwoord op zou kunnen staan. Het wezentje begreep uit ons gesprek wat we wilden en wat we zochten. Het besloot ons te helpen. Daar kwamen wij pas achter toen het beestje met veel binnensmonds gepiep Annette aan de kant duwde, die inmiddels op het internet zat. Hij plofte op de ‘W’ en deed dat 3 keer. Toen stond er ‘www’. Het bolletje ging verder tot er een hele website was ingetoetst. Ons nieuwe vriendje had ons de goeie website gewezen maar was wel helemaal uitgeput.