Lavita

A short (unfinished) story I wrote when I was 18. In this passage the detective Daniel has been ordered to look on the internet for new leads on the case.
Een kort (onafgemaakt) verhaal dat ik schreef toen ik 18 was. In deze passage moet de detective Daniel op internet zoeken naar nieuwe tips voor de moordzaak.

——————–
Daniel staarde naar het scherm. Was dit de doorbraak waar ze zo lang op hadden gewacht? Hij herlas het bericht op het forum.
‘Lediba, it is not true. Teh man himself reportd it. Aninomously called the cops. Apparntly he red somewere someting about it and called them.’
Deze forumgebruiker wist meer! Helaas reageerde hij niet meer op vragen van anderen. Snel maakte Daniel een account aan zodat hij het profiel van de poster kon zien. Het was het enige bericht dat hij geplaatst had. Een snelle google op de gebruikersnaam Tironetti leverde ook niets op. Dan maar een minder legale manier. Hij hackte de server van het forum en kon zo alle ip-adressen van gebruikers vinden. Hierna kon hij via het ip-adres van Tironetti traceren in welke omgeving hij het forum gebruikt had. Hij kwam na wat prutswerk uit bij een grote stad in Zuid-Amerika. Specifieker dan Paramaribo kreeg hij het niet. Opgewonden zette hij de intercom aan.
‘Jongens! Ik heb een lijntje!’
Meteen stormden Rick en Oscar zijn kantoortje binnen, even later gevolgd door Barend en Gerrit. Lisa was al naar de stad.
‘Wat heb je?’ vroeg Rick indringend.
‘Op een forum was iemand die er meer van wist en die woont in Paramaribo.’
Ricks opgewonden gezicht betrok een beetje. ‘Het is beter dan we tot nu toe hebben. Heb je geen idee wie het is?’
‘Nee, internetproviders beschermen persoonlijke informatie zeer goed. Ik moet dan echt een bevel hebben van de lokale politie. Ik weet alleen dat deze persoon in Paramaribo het internet is op geweest en dit bericht heeft geplaatst. Ik hoop maar dat het niet in een internetcafé is gebeurd, maar zelfs dan kan ik misschien zien welke andere dingen hij gedaan heeft toen en zo meer informatie te weten komen.’
‘Goed werk, Daniel. Ik zal het bespreken en misschien zitten we volgende week al in Paramaribo in een mooi leeg kantoortje om daar verder te zoeken. Gelukkig spreken ze Nederlands daar…’
Terwijl hij wegliep ramde Barend op de schouder van Daniel. ‘Goed werk, ouwe rukker! Nou zitten we zo meteen met z’n allen in dat godvergeten land midden tussen de negers. Heb je mooi voor mekaar.’
‘Jezus Barend, dit is het eerste wat we tot nu toe überhaupt gevonden hebben. Wees blij dat er vooruitgang is! En het kan veel erger, we hadden ook naar Argentinië of Zimbabwe kunnen gaan, daar versta je geen hol van wat ze zeggen.’
‘Had die knakker gewoon in Nederland gevonden! Dan had ik thuis kunnen blijven bij mijn vriendin! Verdomme.’
Hij liep weg. Daniel keek hem na. Helaas had je collega’s niet voor het kiezen.

Posted in Stories

Twitter feed